Giden ömür geri döner mi sandın?


Aşkın girdabından çıkar mı sandın?


Tut elimden ey yâr, yapamıyorum.

Deli gönül akla erer mi sandın?


Hayalin gözümden gider mi sandın?


Sabır köprüsünden geçer mi sandın?


Tut elimden ey yâr, yapamıyorum.

Sırlarını herkes duyar mı sandın?


İsmin gizli, dilim söyler mi sandın?


Yüreğime sözüm geçer mi sandın?


Tut elimden ey yâr, yapamıyorum.

Yanan ateş suyla söner mi sandın?


Yaralarım derin, geçer mi sandın?


Aldığım nefesi ilaç mı sandın?


Tut elimden ey yâr, yapamıyorum.

Sen gidince her şey biter mi sandın?


Gönül aşka her gün düşer mi sandın?


Yaktığın yüreği zafer mi sandın?


Tut elimden ey yâr, yapamıyorum.

Düştüğüm kuyuyu çukur mu sandın?


Karardı her taraf, gece mi sandın?


Ayın doğuşunu şafak mı sandın?


Tut elimden ey yâr, yapamıyorum.

Senden sonra yüzüm güler mi sandın?


Özlem kokusunu bahar mı sandın?


İçine çekince biter mi sandın?


Tut elimden ey yâr, yapamıyorum.

Kahvenin hatrını geçer mi sandın?


Bir yudum içince biter mi sandın?


Gözden akan yaşı yağmur mu sandın?


Tut elimden ey yâr, yapamıyorum.

Kırılan kalbimi kalem mi sandın?


Gönül kelâmımı biter mi sandın?


Sana yazılanı dörtlük mü sandın?


Tut elimden ey yâr, yapamıyorum.

Soluk, donuk bir çift göz bırakıyorum sana;
Hayallerini içine gömmüş,
Ağlamaktan yorulmuş,
Gözyaşlarını kurutmuş,
Unutulmuş, tükenmiş,
Kaybolmuş bir çift göz.

Soğuk, kırık bir söz bırakıyorum sana;
Dudaklarda mühürlenmiş,
Duyulmayı beklemiş,
Yalvarışını  gizlemiş,
Duvarlara çarpa çarpa susturulmuş,
Öyle sessiz bir söz.

Şimdi bizden geriye sadece:
Siyah bir kalp,
Donuk bir çift göz,
Ve söyleyemediğim o son söz…
Unutulmaya yüz tutmuş 
Kapkara bir sevda kaldı…

kendi sesim, kendi gölgem, kendi geçmişim.

Her adımda bir parça daha azalmak isterken,

dizlerimde taşıyorum yine yüklerimi.

Kimse bilmedi…

Adımlarımın soğuğunda ısındığımı,

ısındıkça ruhumun özgürleştiğini;

aslında bu soğuk yola kendimi bırakmaya çıktığımı.

Ama insan kendinden nasıl istifa eder ki?

Hangi sokağa dönsem, o çocuk bekliyor beni;

hangi aynaya baksam,

aynı yorgun yüz.

Dedim ya, kimse bilmedi…

En uzağa gitmek,

aslında en çok kendinden kaçmak içindi;

kendinden nasıl gidileceğini bilmeden.

Ruhun bir gölge gibi;

güneşin bile ulaşamadığı o kuytuda,

yine seninle,

yine senin içinde yaşarken…

Bilmiyorum işte.

Kendinden nasıl gidilir?

Hangi biletle kaçılır?

Ya da içindekiler nasıl özgür bırakılır?

Belki de özgürlük;

gidilecek bir yerin olması değil,

artık kendinle kalmaktan korkmamaktır.

İnce ince acıtır ruhumu.

Takvimden bir yaprak,

Ömrümden bir yıl daha kopup gider.

Oysa ne çok yaşayamadıklarım vardı benim…

Hep yarına ertelediğim,

Erteleye erteleye yitirdiğim dileklerim.

Geriye ne kadar kaldığını bilmeden…

Bir mum daha üfledim,

Sanki hayallerimi aydınlatan,

O ışığı söndürdüm.

Bir yaş daha eklenince bana,

Gençliğimden uzaklaşan bu yolda,

Bir adım daha attım sona…

Etrafımdakiler niye alkışlıyor böyle?

Ben yaşlanırken kalbim acıyor.

Ben gülümsüyorum,

Onlar alkışlıyor...

Ruhumun gizli sitemi, sormadın.

Yara bere olmuş bedenimin kızıllığıydı

Gözüne kıpkırmızı yansıyan, görmedin. 

Kelepçe vurulmuş dilimin suskunluğuydu,

Yüreğimde yankılanan ismin, duymadın.

Alev alev yanan kalbimin meşalesiydi,

Zifiri geceyi aydınlatan, bakmadın.

Demir parmaklıkların ardındaydı

Vuslatı kalbimin bekleyişi, gelmedin.

Gönlüme kazınmış bir duvar yazısıydı,

Senin için edilen dualar, bilmedin.

Şimdi,ne bir anahtar var elimde,

Ne de bu hapsin ötesine giden bir yol

Bir adım atsan, belki kırılırdı tüm zincirler,

Prangalı ayaklarım çözülür,sana koşardı yüreğim…

Ah, bir bilseydi sendeki yerini,

Kimse tutamazdı , şaha kalkardı yüreğim.

Zaman geçiyor , bir ömrü tükettik suskunluğuna

Gece bile senin kadar sessiz değil artık .

Ay bile suskunluğunu bozdu 

Sana inat yıldızlar bile konuşuyor

Şimdi yutkunmaya bile hasret,

Boğazımdaki kördüğümle kaldı özlemim.

Gözüme batan sıcak kum tanelerinin

Sebebi de sensin...

Ahım arşı âleme ulaşırdı da,

Ben sana kıyamadım, bilesin.

✦⋆｡˚☽˚｡⋆✩ ꧁ İsimsiz Şaire ꧂ ✩⋆｡˚☾˚｡⋆✦

Geçmişi silsem, hiç düşünmesem,

Yeniden gülümser mi çocuk kalbim?

Çocukluğumun elinden tutsam,

Hayallerini gerçekleştirsem bir bir,

Yaralarını sarabilir mi ellerim?

Yeniden alsam elime renkli kalemlerimi,

Sersem masaya kırık dökük düşlerimi,

Yeni renkler çizebilir mi kalemlerim?

Bir dua gibi sarılsam kendime,

Affetsem kendime yaptığım tüm haksızlıkları,

Yeniden kendim olabilir mi ruhum?

Kalbimin kapılarını aralasam usulca,

Ördüğüm tüm duvarları yıksam bir bir,

Yeniden sevebilir mi yorgun yüreğim?

Kurduğum sessiz cümlelerime inat,

Haykırsam içimdeki birikmiş sözcükleri,

Duyulur mu yeniden sessiz cümlelerim?

Hangi cümle taşır seni

Hangi şiir anlatmaya yeter özlemini

Ya da hangi şarkı duyurur sana sesimi

Hangi virgül ayırır sen ile beni

Ya da hangi nokta bitirir bu sevgimi

Hangi satıra sığar aşkımın acısı

Hangi hikaye anlatır senli beni

Hangi özne barındırır içinde seni

Hangi yüklem tamamlar senli cümlemi

Ya da hangi mektup getirir sana beni

Her harfinde bitmeyen sevgimi

꧁ ɪ̇sɪ̇ᴍsɪ̇ᴢ_şᴀɪ̇ʀᴇ ꧂

Kırılsa da dallarım, yeniden filiz vermeliyim.

Fırtınalar kopsa da içimde,

Baharı göstermeliyim.

Kendi sızımı susturup

Onların kahkahasına kulak kesmeliyim.

Yorgun düşsem de dağ gibi durmalı,

Evlatlarıma gölge, düşlerine güneş olmalıyım.

Geceleri içime ağlasam da,

Sabaha hep umut ekmeliyim.

Bir adımda bin fedakârlık yapıp,

Yıkılsam da yeniden doğmalıyım.

 ꧁ ɪ̇sɪ̇ᴍsɪ̇ᴢ_şᴀɪ̇ʀᴇ ꧂

 ˗ˏˋ “Ses sustuğunda, şiir konuşur...” ˎˊ˗

Çok zor oldu ama bir yuva kurdum

Etrafında da döndüm dolandım

Yine sana canım yaranamadım

Gece gündüz sana hep yoldaş oldum

Kah ağladım kah perişan oldum

Ağzım açıp sana bir laf demedim

Yine sana canım yaranamadım

Gözüm ne paradaydı ne de sarayda

Sadece huzurlu küçük soframda

Gönül istiyordu muhabbet canda

Yine sana canım yaranamadım

Evlatlarım oldu hep dizi dizi

Ne olurdu canım sevseydin bizi

İstediğim sade sevgi diliydi

Yine canım sana yaranamadım

Bak şimdi gidiyorum yaban ellere

İnan görüşmeyiz hiçbir yerlerde

Artık ne yapsan da acım sinemde

Hesabımız senle inan mahşerde

Şöyle bir gitsem diyorum 

Kayan bir yıldızın kuyruğuna takılıp 

Süzülsem gökyüzünün derinliklerinde

Tüm yıldızların ışıltılarından alıp 

Karanlıklardan aydınlığa bürünsem

Sonra, bir bulutun üzerine atlasam 

Yağmur olsam, kar olsam 

Akıtsam tüm gözyaşlarını , tüketsem

Toplasam tüm renkleri , mavileri, beyazları 

Ve gökkuşağına bürünüp , güneşle bakışsam

Buz tutmuş tüm hayalleri eritip 

Umut tohumları eksem yeniden

Yeniden yeşerse yüreklerde 

Dikensiz gül bahçeleri 

Yeniden filizlense,

İnsanlığın içinde umut

Umudun sesi yeniden yükselse 

Gökyüzünün derinliklerinde

Haykırsa gündüz , gece 

Umudun sesi 

Tüm dünyada yankılansa

Neler söylemiştim bi hatırlasana

“Okumak istiyorum, evlenmek istemiyorum

Hayallerim var benim, gitmek istemiyorum “

.

Ne çok yalvarmıştım da kulak asmamıştın sen

O dipsiz kuyuda kendimi buldum ben

Yuva dedin tutturdun beni hiç dinlemedin

Gönderdin yaban ele, gözyaşımla demlendim

.

Bak yuva diyordun, yuvam mezarım oldu

Her gün bir umudumu, toprağa gömdüm anne

Kanatlarım yanıyor, kanatlarım yok artık 

Umutlarım uçuyor, tutamıyorum anne

.

Kızın neler yaşadı, şahit misin sen buna

Şimdi sen de pişmansın, elden ne gelir anne

Helallik istiyorsun, nasıl etmem ki sana

Sen nereden bilecektin, bilsen hiç verir miydin

.

Şimdi her şey değişti bak “Elif” oldum artık

Dimdik ayağa kalktım, görüyor musun anne

Hayallerimi tuttum, artık bırakmıyorum

Kanatlarım olmasa da uçacağım ben anne

.

Kızın ilham olacak, yüreklere dolacak

Her genç kızın rüyası bir gün gerçek olacak

Gönüllere ektiği umut tohumları da

Sessizce filizlenip elbet çiçek açacak

Artık tüm duvarlarımı yıkıp

Benliğimi bulma zamanı.

Belki bir kuşun kanat çırpınışına ,

Belki de bir kelebeğin renklerine gizlenmiş

Tüm hayal ve hislerimi,

Ortaya dökme zamanı. 

Hayatımda hiç kendim olmadım

Kendim için de bir şey yapmadım

İlk defa bu kuralı bozuyor

Kendim için bir şey yapıyor ve yazıyorum.

Evet hayatım film şeridi gibi 

Gözümün önünden geçerken

Filmin en başındaki bene geri dönüyorum

Ve filmi yeniden yazmaya başlıyorum.

Silgimin gücü,

Geçmişin izlerini silmeye yetmiyor ama,

Kalemimin gücü

Geleceğimi yeniden inşa etmeye yetecek.

İnanıyorum

Bu defa,

Kimsenin kalemimi kırmasına

İzin vermeyeceğim.

Hiç kimse kalemimi, umutlarımı,

Gülüşlerimi, geleceğimi benden alamayacak

Ve ilk defa kendime söz veriyorum 

Pes etmek yok,

Sil baştan yazacağım herseyi

Bi iznillah...

Sen neyine güvendin de

Bu koca sevdayı aldın omuzlarına

Bak dizlerin büküldü , yere yığılmadın mı ?

Onca kalemler yazdı, onca şarkılar söylendi

Sen kulaklarını tıkadın da, hiç duymadın mı?

Ah küçücük kalbim

Sen neyine güvendin de

O gülüşe aldanıp, gül bahçesi yaptın içini

Bak dikenleri büyüyüpte gözlerini kör etmedi mi?

Gözlerin kör oldu , kulakların sağır

Anahtarın elinde kimsesiz kalmadın mı?

Ah küçücük kalbim

Sen neyine güvendin de

O kor ateşi aldın içine

Bak toprağın kurudu , güllerin solmadı mı?

Dedim, dedim de sana anlatamadım

İçin yandı , dışın buz tutmadı mı?

Ondandır bu karanlık gülüşüm

Kulak asmıyor hiç kimse ,

Havada kaldı serzenişim

Kalabalıktan yoruldum,

Tenhalara gizlenmişim

Bitmişim, tükenmişim ,

Yalnızlığa meyletmişim

Kabuk tutan yaram mı ,

Duygularım mı bilmiyorum.

Geceye gizlenen kendimi ,

Arıyorum bulamıyorum .

Saçma sapan bir halde ,

Ortalıkta dolanıyorum.

Beklenen gemi gelmiyor,

Bu limandan da gidiyorum...

Güneşi kıskandıran gülüşün vardı

Isıtırdı bakışın tüm hücrelerimi

Dudaklarımda demlenirdi sevgi sözcükleri

Gözlerin mavi değildi ama

İçine çeken huzur veren bir yanı vardı

Titretirdi kalbimin tüm bölümlerini

Nefesim boğazımda düğümlenirdi

Sözlerin bal akıtmıyordu ama

Bedenimin her noktasında çiçekler açtırıyordu

 Uçuşuyordu kelebekler etrafımda

Gelincikler gülleri, arılar seni kıskanıyordu

 Kırık bir sokak lambasının ışığında,

Bir kaldırıma çökmüş ,

Yine kalemim elimde oturuyorum .

Yazacak kelime çok

Ama zifiri karanlık bu kelimeleri

Bembeyaz kağıda dökmek istemiyorum.

Kulaklarımda bir uğultu,

Beynimi delik deşik ediyor.

Beynimin içindeki tüm hücreler

Bu sesin titreşimleriyle alev alıyor.

Kulaklarımı kapatıyorum

Ama ses daha da yankılanıyor sanki.

Haykırmak istiyorum,

Ciğerlerime birikmiş tüm çığlıkları,

Tüm feryat ve figânları

Avazım çıktığı kadar bağırıp,boşaltmak istiyorum.

Bir girdabın içine girmiş 

Aynı yerde dönüyor, dönüyor

Ama savrulmaktan da korkuyorum

Sokaktan geçen korna sesleri, 

İnsanların patırtıları ,

Hicbirisi beni kendime getiremiyor.

Bir sürü kalabalık var

Ama kimse farketmiyor sessiz çığlıklarımı , Duymuyorlar ve ben yalnızlığımla

Bu karanlık ,çıkmaz sokakta boğuluyorum.

Bir an içimdeki o sesi duyuyorum

 -Şimdi kalkma zamanı,

Güneş yeniden doğuyor.

Yavaş yavaş doğrulup,

Biraz kendime geliyorum

Ve bu gece de ,

Kafam dolu ama kağıdım boş eve dönüyorum

Renkli cümleler yazacağım o günü bekliyorum

Hiç hesap sormadan, kalbimizi yormadan

Suçlamadan, kırmadan biraz da havadan, sudan

Gel de bi iki yudum çay içelim sahiden

Gel de bi hasbihâl edelim yıllar sonra yeniden

Çocukluğumuzun o hiç bitmeyen neşesinden 

Küçücük ellerinden, gülleri sevişimden

Gel de bi iki yudum çay içelim sahiden

Gel de bi hasbihâl edelim yıllar sonra yeniden

Geçmişten, bugünden biraz da gelecekten 

Neler değişti, nasıl geçti ömürden

Gel de bi iki yudum çay içelim, sahiden.

Gel de bi hasbihâl edelim yıllar sonra yeniden

Ağaran saçlarımızdan, kırışan yüzümüzden

Titreyen ellerimizden, bükülen belimizden

Gamzeme bıraktığın o son veda busesinden

Gel de bi iki yudum çay içelim sahiden

Kanayan her hücrem avuç avuç kan akıtıyor; ellerime,

Yorgun, çaresiz bakışlar yine gözlerimde,

Her gün karşılıyor beni aynada öylece.

Biliyorum bitmeyecek, geçmeyecek acısı ömrümce,

Sokak sokak dolansam da, ağlasam da nafile,

Sahipsiz duygularım yenik düşmüş kadere,

Harap olmuş hayallerim, biçare gönlüm seferde.

Yoruldum desem, hafif mi kalır sence?

Dermanım yok, gönül titriyor pencerede,

Gidişinin soğuğu kaldı hâlâ üzerimde,

Bir matemin burukluğu çökmüş yüreğime.

Kayıp gidiyor ömrüm, inan son demlerinde,

Dermanım yok, olsa da senin ellerinde,

Gel desem sesim ulaşır mı olduğun yerlere?

Gönül bekliyor seni, hep o karanlık pencerede.

Sözlerim bitti dilim hep sitem,
Geçmişi düşün inan hep elem,
Gam-zedeyim yaralarım maziden,
Vakit gitme vakti, gidiyorum ben.

Geçmişin yarası derine indi,
Kol kırıldı,yürek sancıda kaldı.
Dilim bu derdini anlatamadı, 
Vakit gitme vakti, gidiyorum ben.

Kalbim çevrilmiş dikenli telle
Bak gözüne inmiş senin de perde
Ne gündüzüm kaldı ne de bir gece
Vakit gitme vakti gidiyorum ben

Yaptıkların sence akıl kârı mı?
Yaşadıklarım sadece kara yazgı mı?
Bunda sanki senin hiç suçun yok mu?
Vakit gitme vakti, gidiyorum ben.

Çok denedik inan olmuyor artık,
Ruhum bu acıya katlanmaz baktık,
Tükendi çareler yorulduk, bıktık,
Vakit gitme vakti, gidiyorum ben

Gitme demen artık fayda etmiyor,
Ahu zarlarım hiç duyulmuyor,
Ne yaparsan yap affedilmiyor, 
Vakit gitme vakti, gidiyorum ben.

Mazinin ayak izleri bedenimden geçti 
Yüzümdeki derin çizgilerin içine gizlendi
Sahte gülüşlerin altındaki maskenin öteki yüzü 
Görünmez bir hüznün kahkahaya dönüşümü 

Avuç içlerinden topluyorum sevda kırıntılarını 
Bakışlarda arıyorum kaybolan yıllarımı 
Aynalar da küsmüş bana , eskisi gibi bakmıyor 
Geçmişteki anıları hangi darbe yıkıyor

Arkadaşlıklar, dostluklar  hepsi oldu derbeder 
Tanıdık yüz kalmadı gittiler birer birer
Sebepsiz yere gidenler şimdi hangi yerdeler
Geçmişin izlerini onlar nasıl sildiler 

Biliyorum az kaldı vakit gitme zamanı 
Yaşananlar yaşandı, yaşanmayanlar kaldı
Zemheriler geçirdi gönül hep çok yoruldu 
Geçmişin pişmanlığı şiirlerime doldu

Kaderin oyununu henüz bozan olmadı 
Rabb'imin yazdığında elbet bildiği vardı
Evet kolay olmadı hayat hep bir sınavdı
Sabır sebat edenler inan mükâfatını aldı

Hep sustum!

Hiç anlatamadım kendimi

Hep susturuldum!

Şimdi bir yol buldum kendimce

Bi terapi şekli belki de…

Yazıyorum ,artık hiç korkmadan

Hiç utanmadan, hiç sormadan

Döküyorum duygularımı kağıda hunharca.

Biliyorum!

Biliyorum, kimse okumuyor,

Kimse anlamıyor.

Kimse de anlamayacak.

Ama ben yazıyorum

Kendim için,

Kendim için susmuyorum artık.

Susturulamıyorum.

Döküyorum tüm kaygıları, kederleri,

Hüzünleri, öfkeleri

Ve rahatlıyorum.

Kime ne ki!

Kime ne !

Ben yazıyorum.

Ben bitiriyorum her şeyi.

Kafamdan siliyorum.

Kahvemde kokun kaldı, çayımda dumanın
Masamda sazın kaldı , içimde sızın 
Bi de giderken ki o son bakışın 
Gel al istersen , helâlleşelim

Aklımda resmin kaldı, gönlümde izin
Dilimde ismin kaldı , kulağımda sesin
Bi de gözümdeki bitmeyen yaşım
Gel sil istersen, helâlleşelim

Mızrak olup  kanattığın içimi
Amansız sevdana düşen kalbimi 
Ruhumda açtığın derin yaramı 
Gel sar istersen, helâlleşelim

Ellerim boş kaldı,sade hayalin
Gözümde kaldı o mah cemalin
Bi de giderken veda etmedin
Gel sarıl bari helâlleşelim...